خوب از قرار معلوم وضع جسمانی بانو دانشور هم چندان مساعد نیست و همین روزهاست که باز خبر ناخوشایندی از او بشنویم. پنهان نمی کنم که همیشه دوست داشتم او را از نزدیک ببینم و با هم صحبت کنیم. به نظرم تاریخ معاصر و زنده جریان روشنفکری ایران بود. به علت حضور جلال آل احمد ، کانون نویسندگان و معاشرت با بزرگان ادبیات و سیاست ایران ، توانسته در جایی قرار بگیرد که ارزیابی درستی از اتفاقات ایران معاصر داشته باشد. گرچه در یک دهه اخیر بسیار کم خبرتر و کم گو تر شده بود. من مثل خیلی های دیگر با سووشون او زندگی کردم . هنوز هم به نظرم جزیره سرگردانی یکی از بهترین رمان های دهه هفتاد است و تاریخ ایران و پایه های انقلاب ایران در آن به زیبایی به تصویر کشیده شده است. خاطرم هست که هوشنگ گلشیری و عباس معروفی را خیلی دوست داشت .درباره زیبایی شناسی آثار گلشیری بزرگ ، زیاد سخن می گفت و او را ستایش می کرد. نثر معروفی را نیز خیلی دوست داشت و حتی قلم جلال آل احمد را به معروفی هدیه کرد. امیدوارم سیمین خانم دانشور به زندگی برگردد و سایه اش بر سر ادبیات ایران مستدام باشد.