آقای احمدی نژاد به زودی عازم نیویورک می شود . گویا با حضور ایشان در سازمان ملل موافقت شده است. نماينده‌ آفريقاي جنوبي در سازمان ملل كه رياست ماه جاري شوراي امنيت را بر عهده دارد اعلام كرد: هيچ مخالفتي از سوي اعضاي شورا با حضور محمود احمدي نژاد در جلسه اين شورا كه قرار است پيش نويس جديد تحريمات عليه ايران تصويب شود وجود ندارد.

اتفاقا خیلی هم خوب است که ایشان به سازمان ملل برود و آنجا اگر می تواند از ایران دفاع کند. بالاخره سازمالن ملل جای است که مشروعیت آن برای همه احراز شده است و حتما برای رییس جمهور ایران نیز این چنین است . اما واقعا سئوال این جاست که اگر رییس جمهور ایران مشروعیتی برای این سازمان جهانی قائل است و تلاش دارد هرطور که شده به مقر این سازمان برود چرا به آن این قدر بد و بیراه می گوید و قطعنامه های آن را " کاغذ پاره " می خواند .

می توان دو نتیجه گرفت :

ا- ایشان به جایگاه حقوقی این سازمان واقف است اما سخنانی که بر زبان می راند برای مصرف داخلی است. در حقیقت با شعار و سخنان تند هواداران خود را چند صباحی دیگر مشغول می کنند. در نتيجه به مقر اين سازمان مي رود و در تعاملي آشكار از ايران دفاع مي كند .

۲- ایشان اعتقادی به این سازمان ندارد و آن را بازیچه دست آمریکا می داند. بنابراین ایشان به مقر این سازمان نمي رود زيرا محلی از اعراب ندارد .  تنها به نیویورک سفر مي كند تا ليست سفرهاي ايشان تكميل شود .

مصدق اگر به ديوان لاهه رفت تا از حقوق ايران دفاع كند ، به شهادت اسناد موجود  ، هم اين سازمان را داراي مشروعيت مي دانست و از حقوق آن آگاه بود و هم عليه آن سخن نمي گفت و در داخل كشور  براي سرگرمي هواداران خود شعار نمي داد.

بنابراين نمي توان دوگانه عمل كرد. يا زنگي زنگي يا رومي رومي . نمي توان سازمان ملل را بازيچه دست آمريكا دانست و در يك سال دو بار به آن سفر كرد. نمي توان آمريكا را مسبب تمام اتفاقاتي دانست كه عليه ايران رخ مي دهد اما به آنها پيشنهاد داد در كنسرسيومي هسته اي ايران شريك شوند.

اگر آمريكا مسبب تمام اتفاقات عليه ايران است چرا نمايندگان ايران با آنها براي سرنوشت بهتر مردم افغانستان و عراق پشت ميز مذاكره مي نشينند؟ ايران دو بار بر سر افغانستان با آمريكايي ها پشت ميز مذاكره نشست. اول بار زماني كه شوروي سابق به افغانستان حمله كرده بود ، ايران براي كمك به مجاهدين افغان با آمريكايي ها وارد مذكره شدند و شروع به تقويت نظامي مجاهدين كردند. بار دوم نيز بر سر طالبان اين اتفاق افتاد. در باره عراق نيز كه همين چند روز گذشته مذاكره كردند.  اگر به اين آمريكا مي توان اطمينان كرد و براي سرنوشت يك ملت مي توان با آنها مذاكره كرد (  بالاخره ما مسلمانيم و اعتقاداتي داريم ، بر سر يك ملت كه معامله نمي كنند ، مذاكره مي كنند براي سعادت آنها و رفع مشكلات موجود )  حالا چرا بر سر ايران مذاكره صورت نمي گيرد. سفر به آمريكا خوب است اما نه براي مذاكره؟ سفر به نيويورك كه نمي تواند جنبه سرگرمي داشته باشد. اگر قرار بر سخن گفتن است رييس جمهور بهتر از هر كس مي داند كه در عصر جديد اگر در ده كوره هاي يزد نيز سخن بگويد و پيام هايي را براي مردان آن سوي جهان بفرستد بلافاصله و در كوتاه ترين زمان پيامش مخابره مي شود . در واقع از اين سوي دنيا نيز مي توان سخن گفت. اما اگر قصد ديگري است كه فبها.