جواد روح کمی منصف باش

اتفافات دانشگاه امیر کبیر باعث واکنش های متفاوت در میان سیاسیون شده است. در این میان جواد روح خیلی تند رفته و تا توانسته به زمین و زمان و بچه های تحکیم و دانشجویان بد و بیراه گفته و تاکید کرده که تمام آن کارهایی که دانشجویان انجام داده اند به نفع جناب احمدی نژاد تمام شده است.

خیلی با این تحلیل موافق نسیتم. حتی احساس می کنم که نگاه تحقیرانه ای به دانشجویان است که اکنون فرصت نمود پیدا کرده است. بیشتر از این موضوع ناراحت شدم که تا وقتی دانشجویان و تحکیم با حزب مشارکت ایران اسلامی هماهنگ بودند ، جنبش خوبی بود و رفتارشان عاقلانه تلقی می شد.

درواقع اکنون بعد از ۱۰ سال باید اذعان کنیم که دوستان سیاسی ما از دانشجویان و دفتر تحکیم وحدت سواستفاده بسیار کردند و بعد در چرخشی ناگهانی حزب مشارکت ایران اسلامی جایگاه دانشجویان و تحکیم وحدت را به نسل سوم سپرد و دانشجویان را به حال خود رها کرد.

برای من که به خاطر شغلم از نزدیک تحولات سیاسی را دنبال می کردم ، یادآوری برخی از رخدادها چندان خوشایند نیست. می توان صدها مثال آورد از دوستان سیاسی که در دفاع از دانشجویان بیان کردند. می توان هزاران وعده ای که همین دوستان به دانشجویان دادند و عمل نکردند شاهد آورد.

هتاکی رفتار مناسبی نیست. جواد عزیز از رفتاری می نالد که آلوده به آن است. در عمل سیاسی تفاوتی ندارد که ناسزا بگویی یا عکسی را آتش بزنیم. در سراسر مطالبی که جواد روح نوشته است ناسزا گویی به دانشجویان و آقای احمدی نژاد است.

جواد روح برای خود این حق را قائل است که به هر کسی ناسزا بگوید اما نمی خواهد این حق به دیگری واگذار شود و این مصداق انحصارطلبی است که در این سال ها شاهد آن از نزدیک بوده ایم.اگر آن رفتار بد است، رفتار شما چطور؟

کمی، فقط کمی منصف باش. من مدافع رفتار دانشجویان نیستم . فکر میکنم آنها اشتباه کردند. اما دلیل این عکس العمل را می دانم. رفتار دانشجویان امیر کبیر، بغضی بود که ترکید. بغضی که حاصل ستاره شدن ها و اخراج اساتیدشان و تحقیرهای این یک ساله بود.