این مطلبی است که برای ماهنامه اقتصاد ایران نوشتم. نگاهی به مسایل هسته ای از زاویه "اجلاس شانگهای" است. عنوانش را "تشنگی جهان برای پاسخ ایران" :

در میان دیدارهای مختلفی که محمود احمدی نژاد در حاشیه اجلاس شانگهای داشت، یکی از آن میان، اهمیت ویژه ای داشت. دیدار با ولادیمیر پوتین،‌ رئیس جمهور روسیه، این دومین دیدار دو رئیس جهمور بود.

پاییز سال گذشته در حاشیه اجلاس سازمان ملل متحد، پوتین و احمدی نژاد به گرمی دستهای یکدیگر را فشردند و هر یک به ‌آن دیگری قول مساعدت داد. از آن پاییز تا این بهار، روسیه توانست شریک اتمی خوبی برای ایران باشد. شاید به همین علت بود که احمدی نژاد نیز برای این دیدار اهمیت ویژه ای قائل شد و در حاشیه آن دوباره از حمایت های دو طرفه سخن به میان آوردند.

با این حال در اجلاس شانگهای احمدی نژاد بیش از گذشته مورد توجه بود. بالاخره او در اینجا می بایست در خصوص پیشنهاد گروه شش نظر دهد. پیشنهادی که خاویر سولانا نماینده عالی سیاست خارجه اتحادیه اروپا با سفر به تهران بی واسطه آنرا تقدیم مقامات ایران کرد. جهان تشنه پاسخ ایران است و تهران آگاهانه سکوت کرده است.

امروز توي شرق غوغايي به پا بود . بعضي از بچه هاي تحريريه  در اتاق سرويس سياسي جمع بودند. اشكان خواجه نوري ، رضا ثابتي، احمد زيد آبادي ، خانم مفيدي و ... خود بچه هاي سرويس سياسي.هم بودند جز جواد روح . در چند جاي روزنامه تلويزيون گذاشته بودند و هر كسي از طريقي بازي را دنبال مي كرد.همه مي دانستيم كه ايران شانسي براي برد ندارد. هر كس تعداد گل هاي خورده ايران را حدس مي زد. با تمام زيبايي هاي بازي باز هم باختيم. به نظرم اين بار هم از برانكو خورديم كه بي جا علي كريمي را از زمين بيرون كشيد. گفته مي شود كه علي دايي بعد از بازي توي رختكن گفته اگر من توي زمين بودم باز همه مي گفتند دايي مقصر بود. كلي هم از برانكو ايراد گرفتند. خلاصه اين جور كه بوش مي آيد قرار است دايي مقابل آنگولا به ميدان بيايد. گرچه ديگر هيچ چيزي قابل اهميت نيست.

بعد هم كه از روزنامه زدم بيرون توي خيابان جردن تقريبا هر ۱۰۰ قدم دو تا مامور پليس ايستاده بودند. خيابان ها اما خيلي خلوت بود و مي شد خشم را توي چهره كساني كه در حال قدم زدن بود ديد.

درباره فوتبال و سياست يكسري نكات هست كه اگر فرصت شد مي نويسم.

آفتاب اين روز ها خيلي وقتم را مي گيرد. خوشبختانه وضعيت خيلي خوب شده و بچه ها خصوصا امير نخعي ، جواد روح و فرشاد محمودي توانستند كمك هاي خوبي باشند. انصافا جواد سرويس سياسي را خوب مي گرداند و همين طور فرشاد. منم البته غر هاي هميشگي را مي زنم و از بابت دير آمدن گاه به گاه آنها اخم مي كنم. روز به روز تعداد بيننده هاي ما بالا مي رود و "هيت" افزايش حيرت انگيزي داشته. همه تلاش مي كنيم با درج اخبار بدون نيش و توهين و همين طور موثق ذهنيت منفي گذشته آفتاب را پاك كنيم. افزايش تعداد بازديد كنندگان به ما اين اميد را داده است كه آفتاب جديد راه خودش را پيدا كرده و تقريبا توانستيم با امكانات اندك ، خبرنگاران خوب و پرتلاش و .... مشكلات ريز و درشت ديگر  جواب مثبت بگيريم.

آفتاب در حال تغيير شكل هست. داريم امكانات بيشتري به آن اضافه مي كنيم كه به نوع خود شايد در سايت هاي خبري-تحليلي ايران نادر باشد و تنها سايتي باشد كه از اين امكانات استفاده مي كند.

هر كس كه دوست داشته باشد مي تواند در زير نور آفتاب ما قرار بگيريد و برامون مطلب بفرستد. 

 تعجب نکنید . اینها جملات عصبی وار یکی از دوستانم هست که فقط خودش و حزبش را اصلاح طلب می داند. نه کس دیگر و اقدامات دیگر را. قسمتی از اظهارات او را درباره حوادث اخیر بخوانید:

"ماجرا فقط یک سودجویی از جهل و تعصب توده های منطقه برای اهدافی ضدامنیتی مثل تجزیه. آنچه بدرستی «عماد افروغ» برآن انگشت نهاده.......امثال عبدالمالک ریگی که القاعده های محلی اند،فقط در سیستان و بلوچستان نیستند که زشت ترین نوع خشونت را جایگزین اصلاحات و گفت و گو و دموکراسی کرده اند. در دیگر مناطق کشور و از جمله آذربایجان هم چنین موجوداتی هستند که البته به روشهای مدرن تری چون برانگیختن احساسات توده ها بذر خشونت می پاشند.... در برابر چنین جریانات و تحرکاتی،حتی در دموکراتیک ترین کشورها خشونت امری تجویز شده و حق دولت مرکزی است. البته ناگفته نمی گذارم که دولتهای اقتدارگرایی چون جناح حاکم موجود، خود بسترساز و بهره بردار خشونتند و زیستن در بحران را بسیار راحت تر از شرایط مسالمت آمیز می بینند. حال این بحران می خواهد ساخته یک گروه تجزیه طلب داخلی باشد یا حاصل انزوای خارجی." 

نتیجه گیری : همه از کرد و ترک تا بلوچ " القاعده های محلی اند" و  " زشت ترین نوع خشونت را جایگزین اصلاحات و گفت و گو و دموکراسی کرده اند" و به قول ایشان " در دیگر مناطق کشور و از جمله آذربایجان هم چنین موجوداتی هستند. "

سئوال: آیا شماها روش بهتری به مردم تجویز کردید؟ دهه ۶۰ را خاطرتان هست که با همین مردم بیجاره  چه کردید؟ آیا کمی تعقل کردید  که ببینید در آن دهه زندگیشان را گرفتید و در دهه ۷۰ آرمانشان را به باد دادید؟

این مطلبی بود که روز ۲ خرداد برای افتاب نوشتم.  برای خواندن آن روی مطلب کلیک کنید: 

دوم خرداد به تاریخ پیوست. گیرم جشن کوچکی نیز در زیرزمینی برپا شود، عده ای قلیل جمع شوند، سخن بگویند، یادی را گرامی بدارند، گله ای از کسی بکنند و برخی برای آنان، به ذوق کف بزنند و برخی یادی از سردار خسته آن بکنند، اما واقعیت آن است که دوم خرداد، به تاریخ پیوست. نه امروز که مدت ها پیش از این رخ داده بود.علت شکست های پی در پی نیز این بود که در تمام این سال ها همه غرق در آن یک روز بودند. از آن روز نگذشتند و مرتب با ادبیات «آن روز»، با مردم «امروز» سخن گفتند...

 ایران توقیف شد. خبرنگار آن بازداشت شد. چند روز دیگر ایران منتشر می شود اما خبرنگار آن آیا به این زودی آزاد می شود؟ خبرنگاران مرغ عروسی و عزا هستند. هر کسی از هر جایی می رسد یکی هم توی سر این "رعیت" جماعت می زند. یا بازی این طرفی ها را می خورند یا بازی آن طرفی ها را.